• Kwitnące magnolie w arboretum w Kórniku

    Kórnik przez „ó” ma wszystko, by stać się rekreacyjnym zapleczem Poznania i okolic – jezioro, zamek z duchem Białej Damy i pięknym arboretum oraz legendarne kurczaki z rożna. W majowy długi weekend ściągnęły tu tłumy ludzi, wczuwając się w piknikowy klimat dawnej wielkopolskiej socjety. Ja trafiłam tu przypadkiem, wracając z miniwycieczki na Wyspę Edwarda w Zaniemyślu i zdążyłam na końcówkę kwitnienia magnolii w zamkowym parku. Te gubiące kwiaty, rozłożyste krzewy, same wyglądały niczym białe damy, które własne zeszły z portretów.

    Read More
  • Wyspa Edwarda w Zaniemyślu

    Wiosna w pełnym rozkwicie, najdłuższe dni za pasem i coraz więcej czasu spędzamy na świeżym powietrzu. To świetna okazja, by wyjechać w teren i odkryć nowe miejsca. Moja dzisiejsza propozycja dla mieszkańców Wielkopolski i wszystkich, którzy się tu zabłąkają, to Wyspa Edwarda w Zaniemyślu pod Poznaniem. Zalesiona kępa na Jeziorze Raczyńskim jest obecnie popularnym miejscem rekreacji. Prowadzi na nią niebieski most pontonowy – tylko dla ludzi o mocnych nerwach ;) a na miejscu znajdują się punkty edukacji historycznej i przyrodniczej oraz restauracja. W ciepły, majowy dzień wydawało się, że nie ma bardziej sielskiego miejsca w Wielkopolsce. Ale z Wyspą Edwarda wiąże się smutna historia człowieka, od którego wzięła swoją nazwę.

    Read More
  • Ruiny kościoła w Trzęsaczu

    Większość szkolnej wiedzy ulatuje wraz z ostatnim dzwonkiem, ale pewne informacje potrafią utkwić nam w pamięci na długie lata. O ruinach kościoła w Trzęsaczu dowiedziałam się właśnie z podręczników szkolnych i do dziś pamiętam ich zdjęcie, zamieszczone jako ilustracja procesów erozyjnych na wybrzeżu klifowym. W wyniku osuwania się klifu, morze stopniowo pochłaniało budowlę, aż z kościoła pozostała tylko jedna ściana. W końcu i ona runie kiedyś w dół, ale póki się to nie stanie, jest to jedyna tego typu atrakcja w Europie.

    Read More
  • Dalekomorski klimat Świnoujścia

    Nie będę Was oszukiwać, moja relacja ze Świnoujściem miała trudne początki. Wszystko przez plagę komarów, której ofiarą stałam się podczas wakacji w tym mieście, gdy byłam małą dziewczynką. Te zjadliwe stworzenia pożarły mnie tak dotkliwie, że wylądowałam u lekarza, a moi rodzice zdecydowali się skrócić pobyt. Z tamtego wyjazdu pamiętam więc głównie moje pokryte bąblami, spuchnięte kostki, które chłodziłam w zimnych wodach Bałtyku. W tym roku postanowiłam dać Świnoujściu drugą szansę, ale przezornie wybrałam się tam w kwietniu, zanim rozpocznie się sezon na komary. No i wrażenia mam bardzo pozytywne. Każdy, kto zna mnie choć trochę, wie, że jestem fanką nadmorskich klimatów jak z „Kronik portowych”. Świnoujście ma właśnie trochę taki vibe. A przynajmniej na tyle, że przechadzając się po nim w żółtym sztormiaku nie czułam się jak dziwak.

    Read More
  • Międzyzdroje na Wielkanoc

    Miejscowości wypoczynkowe nad „polskim morzem” – jedni mają je za ósmy krąg piekieł, inni nie wyobrażają sobie bez nich wakacji. Jeszcze inni są gdzieś pomiędzy. Ja zdecydowanie zaliczam się do tej ostatniej grupy. Uważam, że polskie plaże są jednymi z najpiękniejszych na świecie, ale, aby w pełni docenić ich urok, trzeba mieć wokół siebie choć trochę przestrzeni. Lepiej więc wybrać się tam poza szczytem sezonu. Nie przeszkadza mi zimno. Szczerze mówiąc, wolę spacerować nad morzem w sztormiaku i kaloszach niż opalać się na plaży w bikini. Jak mówią Skandynawowie, nie ma złej pogody, są tylko złe ubrania. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu na chłód i wiatr, można cieszyć się walorami Bałtyku o każdej porze roku, niekoniecznie tylko latem, i w ten sposób uniknąć tłumów. Podczas Świąt Wielkanocnych Międzyzdroje i tak były pewnie bardziej oblegane niż w jakikolwiek inny tydzień kwietnia, ale nie na tyle, by mieć wrażenie przeładowania.

    Read More
  • Wolin – Centrum Słowian i Wikingów

    Kiedy robiłam research do wpisu o śladach początków państwa polskiego na Ostrowie Tumskim w Poznaniu i pierwszych Piastach, Wolin zawsze pojawiał się gdzieś na horyzoncie. Wiedziałam, że muszę tam pojechać przy pierwszej możliwej okazji. Cel ten udało mi się zrealizować podczas tegorocznych Świąt Wielkanocnych, które spędziłam właśnie na wyspie Wolin. I chociaż moją bazą były Międzyzdroje, to nie wybaczyłabym sobie, gdybym nie wstąpiła po drodze do Centrum Słowian i Wikingów Jomsborg – Vineta w mieście Wolin. Jest to skansen historyczny, w którym odtworzono zabudowania grodu z wczesnego średniowiecza – okresu jego największej świetności. Wolin był wówczas prawdziwą, kosmopolityczną metropolią – jednym z największych europejskich miast i ośrodków handlowych. Tak duże znaczenie Wolina było dla mnie sporą niespodzianką. Ale dzięki temu odkrywałam kolejne karty jego zaskakującej historii z jeszcze większą przyjemnością.

    Read More
  • Początki Ostrowa Tumskiego

    Czytając podręczniki do historii na każdym szczeblu mojej szkolnej edukacji, miałam wrażenie, że Polska po prostu wyłoniła się z mroku dziejów. Wystarczyło przewrócić kartkę, by lakoniczne informacje o plemionach, zamieszkujących nasze ziemie w czasach prehistorycznych, zastąpiły te o epoce Mieszka i Chrobrego, przyjęciu chrześcijaństwa i kontaktach z cesarzem. Tak, jakbyśmy za sprawą niespodziewanego boomu cywilizacyjnego przeskoczyli z prehistorii od razu w średniowiecze. Być może stało się tak, bo nagle znaleźliśmy się w kręgu zainteresowań rozszerzającego swoje wpływy Zachodu. Być może był to efekt ambicji wizjonerskiego wodza, jakim mógł być Mieszko I. A może – długotrwałych starań jego poprzedników, o których średniowieczne kroniki jednak milczą. Próby rozstrzygnięcia tych kwestii dostarczają stałego zajęcia historykom i archeologom. I chociaż większość wyników ich prac nosi znamiona jedynie mocnych hipotez albo silnych przypuszczeń, to badacze są zgodni co do tego, że jednym z najważniejszych ośrodków kształtowania się polskiej państwowości był Poznań, a konkretnie – gród na Ostrowie Tumskim.

    Read More
  • Château du Guildo i ujście rzeki Arguenon

    Gdyby ktoś poprosił mnie, bym za pomocą jednego tylko zdjęcia pokazała mu, jak wygląda Bretania, pewnie wybrałabym któreś z tego wpisu. To tutaj do kanału La Manche wpada rzeka Arguenon, mijając domy z kamienia i ruiny średniowiecznego zamku. Białe ptaki przysiadają na mieliźnie, a uśpione łódki czekają na falę przypływu. Nie zmieniłabym nic w tym idealnie spokojnym krajobrazie. No, może tylko usunęłabym samochody, żeby jeszcze bardziej poczuć się jak w minionych wiekach, kiedy rybacy szukali w ujściu bezpiecznego schronienia, a na łące przed zamkiem pasły się konie. Nie wierzę, że zaledwie trzy miesiące temu miałam to wszystko na wyciągnięcie ręki. Wydaje mi się, jakby od tamtych idyllicznych chwil minęły całe wieki. Chętnie wróciłabym do nieśpiesznego, bretońskiego życia, bo znajduję się obecnie w samym środku zwyczajowego, przedświątecznego tornada. Przy czym, w moim przypadku wcale nie oznacza to pieczenia pierników, wybierania prezentów i ozdabiania domu na Gwiazdkę.

    Read More
  • Szlak templariuszy w Bretanii

    Nieopodal wioski, w której spędzałam moje francuskie wakacje, przebiega starożytna droga, łącząca wschód i zachód Bretanii. Miejscami biegnie tuż przy brzegu morza, które w porze odpływu jest po prostu niezmierzoną przestrzenią grząskiego gruntu. Pewnego razu, nad tą przestrzenią podniosły się gęste niczym mleko opary. Wyglądało to dość surrealistycznie, bo dzień był słoneczny, a widoczność na lądzie doskonała, natomiast miało się wrażenie, jakby ktoś przysłonił horyzont białą kartką. W takiej scenerii widok wyłaniającego się z mgły rycerza w białym płaszczu z czerwonym krzyżem nie byłby niczym niezwykłym (pomijając fakt, że mamy XXI wiek). A bywały czasy, gdy taki widok nie był tutaj wcale rzadkością. Ten ważny europejski szlak był bowiem strzeżony – choć właściwym słowem byłoby pewnie: kontrolowany – przez templariuszy. Mimo że zakon ten nie istnieje od ponad 700 lat, echa jego działalności przetrwały tak w lokalnych opowieściach, jak i światowej popkulturze. Nie ma chyba drugiego zgromadzenia religijnego, które tak działałoby na wyobraźnię współczesnych ludzi. Templariusze pozostawili też po sobie całkiem namacalne ślady w postaci budowli, których w Bretanii jest szczególnie dużo. W tym wpisie przedstawiam Wam dwa miejsca związane z templariuszami, położone w promieniu zaledwie kilku kilometrów od mojej wakacyjnej siedziby.

    Read More
  • Przechadzka po murach Saint-Malo

    Największą zaletą wyjazdów organizowanych samodzielnie jest dla mnie to, że nie mam ściśle sprecyzowanego planu podróży, określającego z dokładnością do kilku minut, co i gdzie będę robić. Nawet jeśli sama sobie taki orientacyjny plan opracuję, to wcale nie muszę się go trzymać. Mogę modyfikować go stosownie do moich potrzeb i upodobań. Nierzadko moje założenia upadają w konfrontacji z rzeczywistością, również dlatego, że w jakimś miejscu czuję się po prostu zbyt dobrze, by tak po prostu się z nim rozstać i ruszyć w dalszą drogę, do kolejnego punktu wycieczki. Tak było z portowym miasteczkiem Cancale, w którym zabawiłam dłużej, niż pierwotnie zamierzałam, jedząc po raz pierwszy w życiu ostrygi, gawędząc z przypadkowo poznanymi Francuzami i robiąc setki zdjęć tamtejszym hodowlom ostryg. Absolutnie nie żałuję, że Cancale tak bardzo mnie zafascynowało. Muszę jednak przyznać, że moja wizyta w Saint-Malo, którą zaplanowałam na ten sam dzień, padła ofiarą tej fascynacji. Nie mogłam poświęcić na zwiedzanie tego miasta tyle czasu, na ile z pewnością zasługuje. Odbyłam za to długą i bardzo satysfakcjonującą przechadzkę po murach miejskich. Z ich wysokości najlepiej widać samo historyczne centrum Saint-Malo, zatokę, a także położony na jej przeciwległym brzegu kurort Dinard.

    Read More