• Muzeum Ziemiaństwa i pałac w Dobrzycy

    My, podróżnicy, potrafimy przejechać setki, a nawet tysiące mil w poszukiwaniu pięknych miejsc. Nie zawsze jest to jednak konieczne, bo piękne miejsca mamy też pod nosem. Pod moim „nosem” jest pałac w Dobrzycy. Często korzystam zresztą z tego bliskiego położenia, wybierając się tam na różne muzealne eventy albo po prostu na niedzielny spacer po otaczającym pałac parku w stylu angielskim. I nie ja sama, bo zespół pałacowo-parkowy w Dobrzycy przyciąga wielu spacerowiczów i nierzadko można tu natknąć się na kogoś znajomego (co ma swoje dobre i złe strony). Przy ładnej pogodzie panuje tutaj idylliczna atmosfera niczym z powieści Jane Austen. Łatwo wówczas wyobrazić sobie, jak to miejsce wyglądało przed laty, gdy parkowymi alejkami przechadzały się damy z parasolkami, a na polanie przed pałacem urządzano wykwintne pikniki.

    Read More
  • Kurhany w Smoszewie – prehistoria po wielkopolsku

    Nawet nie wiecie, jak długo czekałam, żeby pojechać w to miejsce! Cynk o nim dostałam od jednego z czytelników mojego bloga i od razu wskoczyło na moją listę krajoznawczych życzeń. Zima w tym roku trwała jednak baaardzo długo i dopiero w ubiegły weekend pogoda i okoliczności były na tyle sprzyjające, by wycieczka mogła dojść do skutku. Ale udało się i oto zobaczyłam na własne oczy to legendarne stanowisko archeologiczne. Mowa o kurhanach z epoki brązu w Smoszewie pod Krotoszynem, w południowej Wielkopolsce. Jest mi ogromnie miło, że mogę się z Wami podzielić wiadomością o tej niezwykle ciekawej miejscówce!

    Read More
  • Wiosenne przebudzenie mocy

    Wczoraj musiałam zalogować się na bloga, żeby zatwierdzić nowy komentarz i uświadomiłam sobie, że ostatni wpis pojawił się już ponad miesiąc temu! Przez ten czas znacznie bardziej aktywna byłam na mojej stronie na Facebooku, gdzie lądowały krótsze wpisy niż mam w zwyczaju publikować na blogu. Nie oznacza to jednak, że porzuciłam blogowanie, po prostu czekałam na jakiś konkretny, obszerniejszy temat, który… nie nadszedł. Nie udało mi się go też znaleźć samej, jako że w pracy mam ostatnio niezły kocioł i całą moją energię i kreatywność pożytkuję na pisma, maile i telekonferencje. Pierwsze miesiące roku zawsze były okresem, kiedy niewiele się u mnie działo, a w pandemii dzieje się jeszcze mniej. Po prostu robię swoje, stosuję się do wszelkich obostrzeń i staram się w dobrym zdrowiu dotrwać do szczepionki.

    Read More
  • Zachowaj spokój i zwiedzaj Polskę

    Pamiętacie marzec zeszłego roku? To wtedy w Polsce pojawił się pierwszy przypadek zakażenia koronawirusem. I wtedy wybuchła ogólnonarodowa panika, skutkująca m.in. kryzysem w podaży makaronu. Z pandemią żyjemy już więc okrągły rok i – jak to ma w zwyczaju homo sapiens – po prostu przystosowaliśmy się do nowych warunków. Jakby problemów z COVID-19 było mało, w Polsce udało nam się dodatkowo wszystko skomplikować i stworzyć absurdalną, dystopijną rzeczywistość, łączącą w sobie zarówno elementy zombie apokalipsy, jak i atwoodowskiego Gileadu. Dodając do tego ograniczenia w podróżowaniu, sytuacja przypomina trochę lot samolotem, z którego nie ma dokąd uciekać. Polacy nie tracą jednak hartu ducha i jest to jedna z cech, które kocham w moim narodzie najbardziej.

    Read More
  • Płoty Ostrowa Tumskiego

    Witajcie w najbardziej mistycznym miejscu w Poznaniu! Kiedy byłam na aplikacji radcowskiej, spędzałam tu niemal każdą przerwę w zajęciach. Odwiedzałam pustą katedrę, miałam też moją ulubioną ławkę przy Akademii Lubrańskiego, na której czytałam książki (dopóki nie zorientowałam się, że z drzewa, pod którym stała, spadają robaki). Lubiłam Ostrów Tumski za panujący tu spokój i za to, że wobec jego tysiącletniej historii moje własne problemy wydawały mi się błahe. Niedawno wybrałam się tam po dłuższym czasie nieobecności. Tego drzewa już nie ma (może robaki wreszcie je zjadły?). Poza tym niewiele się zmieniło. Taki stan nie trwa jednak od zawsze, bo na przestrzeni dziejów Ostrów Tumski zmieniał się wielokrotnie.

    Read More
  • Muzeum Archeologiczne w Poznaniu

    Zgodnie z zapowiedzią z poprzedniego wpisu i w ramach trwającej właśnie u mnie fazy na archeologię, wybrałam się na zwiedzanie Muzeum Archeologicznego w Poznaniu. Przed wizytą przeglądałam opinie na temat tej instytucji i znalazłam taką, której autorka stwierdza, że jej się podobało, choć na ogół nie lubi oglądać potłuczonych garnków. Tak, w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu jest całkiem sporo potłuczonych (i niepotłuczonych) garnków. Ale nie o same garnki przecież chodzi. Chodzi o to, że wiele tysięcy lat temu ktoś taki garnek wykonał, korzystał z niego, traktował jako część własnego dobytku. Chodzi o to, że gdyby kiedyś ludzie nie opanowali sztuki wytwarzania ceramiki, dziś pewnie nie mielibyśmy szczepionki na koronawirusa i nie wysyłalibyśmy łazików na Marsa. Te potłuczone garnki są częścią większej historii. Historii cywilizacji ludzi z planety Ziemia.

    Read More
  • Zimowe wykopaliska

    Och, jakże mylą się ci, którzy twierdzą, że nie ma jednego przepisu na szczęście. Szczęście to spędzić kilkanaście minut na mrozie, przy przenikliwym wietrze i wrócić potem do ciepłego domu. Na tym właśnie polega cały urok zimy: na manicheistycznym współistnieniu zimna i przytulności. Zimą wszystkie te instagramowalne przyjemności, jak książka, kocyk, ogień w kominku, kakao z piankami w kubku z napisem „Baby it’s cold outside”, wreszcie znajdują swoje uzasadnienie.

    Read More
  • Mitologia Dolnego Śląska

    Nawet współczesnym ludziom, posiadającym elementarną wiedzę o procesach erozji, powstanie fantastycznych formacji skalnych, porozrzucanych po lasach Dolnego Śląska, jedynie przy pomocy sił natury, wydaje się nieprawdopodobne. Nasi przodkowie żyjący przed wiekami, musieli znaleźć własne wytłumaczenie. Niemiecka nazwa Karkonoszy to Riesengebirge, czyli „Góry Olbrzymów”. Wniosek, że do ukształtowania górskiego krajobrazu trzeba było nadludzkich istot o nadzwyczajnej sile, nasuwał się sam. W mitologii Dolnego Śląska główne role grają postacie, będące personifikacjami sił natury. Inni jej bohaterowie istnieli naprawdę, ale tak obrośli w legendy, że stali się postaciami niemal mitycznymi.

    Read More
  • Siedlęcin i totalnie tajemniczy Dolny Śląsk

    W moim przypadku wiele podróży bierze się z czytania. I wiem, że nie jestem wyjątkiem pod tym względem. Podróż na Dolny Śląsk wzięła się z czytania Leksykonu Zamków w Polsce autorstwa Leszka Kajzera, Stanisława Kołodziejskiego i Jana Salma. Jest to całkiem poważne naukowe dzieło, ale ma świetny, łatwo przyswajalny wstęp, zawierający ogólne informacje o historii polskich zamków. To właśnie on stał się dla mnie głównym źródłem wiedzy z dziedziny kastellologii – nauki o zamkach, która jest poniekąd moim nowym hobby. Wiem, że muszę teraz sprawiać wrażenie jakiegoś skrajnego nerda bez życia osobistego, ale wszystko i tak sprowadza się do zwiedzania. A jeśli zwiedzając zamki mamy pojęcie o ich historii i architekturze, tym lepiej dla nas.

    Read More
  • Szklarska Poręba wczesną jesienią

    Podczas jesiennego wyjazdu na Dolny Śląsk zamieszkałam w Szklarskiej Porębie. Widocznie podświadomie tęsknię już za zagranicą, skoro wybrałam miasto tak bardzo zbliżone do górskich miejscowości w Niemczech i Austrii, jak to tylko w Polsce możliwe. Ma to zresztą swoje uzasadnienie historyczne, bo przed drugą wojną światową Szklarską Porębę zamieszkiwała głównie społeczność narodowości niemieckiej. Jeszcze wcześniej, na terenie Szklarskiej Poręby prężnie rozwijała się produkcja szkła. Wzmianka o pierwszej hucie pochodzi już z XIV wieku. Początek Szklarskiej Porębie dały osady, zakładane w miejscach wyrębu drzew na opał w piecach hutniczych. Stąd nazwa: Szklarska Poręba.

    Read More