Norwegia – pamiętnik z wakacji (część 1)

17.08.2019

Wczoraj było ze mną źle. Świadomość, że na tydzień stracę kontrolę nad tym, co dzieje się w pracy, zupełnie wytrąciła mnie z równowagi. Gdybym była alchemiczką, wynalezienie sposobu, jak nie stresować się pracą, byłoby moim kamieniem filozoficznym. Dziś jestem jednak na urlopie i powoli codzienne napięcie ustępuje miejsca wakacyjnemu luzowi. Wkrótce będę już w stanie oprzeć się chęci obsesyjnego sprawdzania służbowego maila. Wkrótce zupełnie zapomnę, że mam służbowego maila. Wiem, że tak będzie. Po prostu wiem.

Od rana jestem w podróży. Najpierw samochodem, potem pociągiem, autobusem, samolotem i znów samochodem. Paradoks współczesnego podróżowania polega na tym, że największe odległości pokonuje się najszybciej, a krótsze odcinki zajmują najwięcej czasu. Mój osobisty paradoks polega natomiast na tym, że najbardziej boję się podróżować najbezpieczniejszym środkiem transportu. Chodzi oczywiście o samolot. Podczas tej wyprawy odbędę siedemnasty i osiemnasty lot w moim życiu. Nie jest to jakaś oszałamiająca liczba, ale wystarczająca, by przyzwyczaić się do latania. Cóż, ja się nie przyzwyczaiłam.

W samolocie zawsze przechodzę nagłe nawrócenie. Jednocześnie stosuję się do całego szeregu wymyślonych przez siebie zabobonów. Nie robię niczego kreatywnego, na przykład nie piszę wpisów na bloga, żeby potem nie było: „zobaczcie, to jej ostatni tekst przed śmiercią”. Z tych samych powodów zasadniczo nie robię zdjęć przed lotem i w trakcie lotu (odważyłam się na to tylko w kilku przypadkach). Nigdy nie patrzę na silnik, ani skrzydła samolotu. Za to bacznie obserwuję zachowanie załogi, wypatrując wszelkich oznak paniki. Z niecierpliwością wyczekuję komunikatu o możliwości zakupu posiłków i kosmetyków na pokładzie – to dla mnie znak, że procedura startu przebiegła prawidłowo. Ortodoksyjnie stosuję się do wszelkich zaleceń bezpieczeństwa, do tego stopnia, że przez cały lot mam zapięte pasy i zawsze sprawdzam, gdzie znajduje się kamizelka ratunkowa (nawet, gdy nie lecimy nad wodą).

Tym razem moja wzmożona czujność się opłaciła. Kiedy byliśmy już na pasie startowym, zwróciłam uwagę siedzącemu obok chłopakowi, że powinien włączyć tryb samolotowy w telefonie. Tym samym uratowałam samolot. Niestety, nikt o tym nie wie i pozostaję nieznaną bohaterką z Ryanaira.

Lądujemy na lotnisku oznaczonym na naszych biletach jako Oslo (Torp), chociaż wcale nie jest to lotnisko w Oslo. Najbliższym dużym miastem jest Sandefjord. Na parkingu spotykamy naszego gospodarza, przewodnika i organizatora podróży w jednym – Wiktora. O firmie Nordtrip dowiedziałam się z bloga Wojażer. Jeśli Wojażer coś poleca, to znaczy, że mogę tam jechać „w ciemno”. Nie miałam więc żadnych wątpliwości, że trafimy w dobre ręce. Mamy okazję się poznać w drodze do naszej bazy i szybko łapiemy ze sobą dobry kontakt. Dojeżdżamy na miejsce. Uroczy domek na norweskiej wsi, niedaleko miasta Tvedestrand. W progu wita nas Agnieszka ze świeżo wyjętą z piekarnika, domową pizzą, którą pałaszujemy, mimo późnej pory. Jutro czeka na nas trekking na Preikestolen. Instalujemy się więc w pokoju i idziemy spać.

Pałac Kultury i Nauki w Warszawie
Norwegia
Norwegia
18.08.2019

W Norwegii sen ma chyba inną jakość, bo mimo krótkiej nocy czuję się odrodzona. Na śniadaniu poznajemy resztę naszej grupy. Wydają się być mniej przestraszeni perspektywą wejścia na Preikestolen ode mnie. Preikestolen, czyli po polsku „ambona”, to półka skalna wisząca nad fiordem Lysefjord. Na równi z Trolltungą stanowi największą tego typu atrakcję Norwegii, a także częsty motyw zdjęć na Instagramie. Będąc precyzyjnym: na tych zdjęciach ludzie siedzą na krawędzi skały z nogami zwieszonymi nad przepaścią. Nie mam wątpliwości, czy to zrobię: wiem, że nie. Mam wątpliwości, czy w ogóle się tam pchać. Wcześniej czytałam na ten temat mnóstwo sprzecznych opinii. Takich od „bułka z masłem” po „swojego ojca bym tam nie posłała”. No właśnie. Potencjalnie ryzykuję nie tylko swoim życiem, ale i mojej mamy, która towarzyszy mi w podróży. Nasi organizatorzy twierdzą jednak, że damy sobie radę, więc pakujemy się do samochodu.

Naszym kierowcą i przewodniczką na górskim szlaku jest Aga. Kiedy wylądowałyśmy wczoraj, było już ciemno, więc dzisiaj mamy okazję zobaczyć, jak wygląda Norwegia. Jedziemy na drugą stronę norweskiego wybrzeża, więc mam przed sobą kilka godzin oglądania krajobrazów z okien samochodu. Przed oczami przemykają mi lasy, skały, drewniane domki i wszędzie woda, woda, woda. Widziałam też platformę wiertniczą w porcie w jakimś dużym mieście – chyba Kristiansand.

Pogoda miała dzisiaj być zmienna i taka rzeczywiście jest. Już na miejscu łapie nas ulewny deszcz. Czekając na okienko pogodowe, robimy sobie piknik i kupujemy peleryny przeciwdeszczowe w centrum turystycznym pod Preikestolen. Ktoś robi na nich niezły biznes, ale jeśli chodzi o wyposażenie podróżnika, jest to rzecz bardzo przydatna. Na szlak wyruszamy około szesnastej. To dość późno, ale większość turystów już się ulotniła i nie ma aż takiego tłoku. Wędrówka zajmuje około dwie godziny w jedną stronę i okazuje się dość wymagająca. Podobno do remontu szlaku na Preikestolen zaangażowano prawdziwych szerpów z Nepalu, nie zostawili oni jednak zbyt wielu ułatwień, nawet w najbardziej newralgicznych momentach.

Górski trekking jest jak łamigłówka – trzeba nieźle się nakombinować, by zdecydować, gdzie postawić następny krok. Łamigłówka Preikestolen była dla mnie dość trudna. Udało nam się razem z mamą wejść na najwyższy poziom, na szczyt skały okalającej fiord. Prawdziwym problemem okazała się dla nas nie sama półka skalna, tylko wąski przesmyk między skałą a przepaścią, który trzeba było przekroczyć, by na nią wejść. Na to się nie zdecydowałyśmy. Nie mam z tym problemu, nawet biorąc pod uwagę, że reszta grupy poszła dalej. Gdybym raz jeszcze miała podjąć tą decyzję, zrobiłabym tak samo.

Czekała nas jeszcze droga powrotna. Schodzenie jest mniej wysiłkowe niż wchodzenie, ale trzeba bardziej uważać, zwłaszcza na mokrych, śliskich skałach. Na szczęście mogliśmy liczyć na asystę Agnieszki, która okazała się być rozważnym przewodnikiem i troskliwym opiekunem naszej grupy. Przy samochodzie znaleźliśmy się o zmroku. Szlak opuściliśmy w ostatnich chwilach przed zapadnięciem ciemności. Miałam w zanadrzu mój zestaw przetrwania, w skład którego w chodzi m.in. latarka, ale cieszę się, że nie musiałam jej użyć.

Do domu docieramy w środku nocy. Zmęczeni, przemoczeni, wymięci, ale na tym przecież polega prawdziwa przygoda. Na miejscu czeka już na nas kolacja, jeśli można tak nazwać posiłek jedzony między drugą a trzecią w nocy. Tajska zupa krewetkowa na rozgrzewkę. Mistrzostwo świata.

Norwegia
Norwegia
Norwegia
19.08.2019

Po wczorajszej wyprawie na Preikestolen, dziś czeka nas lżejszy dzień, dzień na złapanie oddechu. Slow travel. Śniadanie jemy późno, co jest w stu procentach zgodne z moim zegarem biologicznym.

Zwiedzanie zaczynamy od spaceru po Arendal. Port, uliczki z zadbanymi domkami oraz drugi co do wielkości budynek z drewna w Norwegii – dawniej dom armatora, a obecnie ratusz. Następnie jedziemy do Grimstad. W tym mieście mieszkał norweski dramatopisarz Henrik Ibsen. Tutaj pracował jako pomocnik aptekarza i tutaj spłodził nieślubnego syna, do którego nigdy się nie przyznał. Z Grimstad związany jest także pisarz-noblista Knut Hamsun. Do niego mieszkańcy nie przyznają się jednak tak chętnie jak do Ibsena, ponieważ oficjalnie poparł nazistów.

Po obiedzie jedziemy na ryby do Lyngorporten. Ustawiamy się na skałach w porcie, a Wiktor każdemu z nas rozdaje po wędce. Moja wędka służy do demonstracji, więc nie muszę rozbebeszać przeznaczonej na przynętę krewetki i nabijać jej na haczyk, przynajmniej za pierwszym razem. Po chwili od zarzucenia, wyciągam pierwszą rybę. To wargacz kniazik – tutejszy drapieżnik. Nie nadaje się do jedzenia, więc puszczamy go wolno. Nabijam kolejną krewetkę, tym razem samodzielnie. Jest to dość obrzydliwe, ale survival to survival. Motywuje mnie myśl, że ta umiejętność może mi się przydać w przypadku zombie-apokalipsy. Złowiłam jeszcze jednego wargacza kniazika i dwa małe dorsze, które również wypuściliśmy do morza, by trochę urosły.

Podczas gdy reszta grupy zajęła się łowieniem prawdziwego pożywienia (ostatecznie złowiliśmy trzy makrele), ja i moja mama wybrałyśmy się na spacer po Lyngorporten, zwanym małą Wenecją. Oglądanie spójności architektonicznej Norwegii zdecydowanie nie wywołuje u mnie patriotycznych uczuć.

Arendal
norweskie stroje ludowe
Lyngorporten

O organizację mojej podróży do Norwegii perfekcyjnie zadbał Nordtrip.

Po drugą część norweskiego pamiętnika z wakacji zapraszam tutaj.

Pozostałe wpisy z Norwegii możecie przeczytać tutaj.

Inne posty z kategorii Pamiętnik z wakacji znajdziecie tu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.